Blog

Corona en kinderen (1)

Ik beschouw Boontjesdoppen als een vitale onderneming. Dat wil zeggen dat alles niet zomaar op hold gezet wordt. Er zijn dingen die van belang zijn om te doen. Dat zijn zorgvuldige afwegingen. Niet door mij alleen, dat doe ik op de Richtersweg steeds in overleg met bewoners, met name Aaf Olivier heeft daarin een spilfunctie. Wij zijn een heel goed koppel en werken nu al bjna twee jaar samen. We hebben samen Sport & Spel met kinderen tot een enorm vitaal gebeuren opgebouwd. Dit is ook de uitvalsbasis, van waaruit alles wat nu verder op de planning staat  op aangesloten wordt.  Aaf is en blijft captain van het Sport & Spel gebeuren, andere bewoners worden de drijvende krachten voor Buitenkeuken en Tuin.

Ik heb voor vanmiddag een missie die ik best spannend vind. Zorgen dat 10 kinderen een vogelhuisje krijgen met verf en kwasten. Zodat ze de komende dagen een vogelhuisje kunnen beschilderen. Een buurman op de Richtersweg gaat ze dan volgende week in de bomen hangen.

Ik vind het spannend in de zin dat ik me afvraag wat ik ga aantreffen zometeen. Spelen deze kinderen buiten of worden ze allemaal binnen gehouden, dat is toch bijna onmogelijk. Volgens Aaf zijn ze binnen; althans, eergisteren nog. “Pas op!” zei ze, “zet het gewoon voor de deur met een briefje.”  Aaf is uiterst alert op mogelijke besmetting. Zij  zit ook in zelfverkozen quarantaine omdat Henny, haar man, nog niet zo lang geleden een ingrijpende operatie heeft ondergaan. En daarvan nog  aan het herstellen is. Dus Aaf komt niet buiten. Ik zal het zelf moeten doen; er voor zorgen dat de huisjes komen waar ze moeten zijn.

Ik laat m’n gedachten gaan over kinderen en corona. Ik probeer me de opties voor te stellen, hoe ik dit  aan ga pakken.  Dat is dus helemaal afhankelijk van de situatie zoals ik die zometeen ga aantreffen. Zijn ze buiten aan het spelen, of worden ze binnen gehouden. In die uiterst kleine flatjes op de Richtersweg.. En zo ja, maar dat kan toch niet voortdurend, wie weet hoe lang nog zo blijven?  Je kunt kinderen toch onmogelijk op gaan sluiten met dit weer?

Wat zijn de risico’s, waar ligt mijn verantwoordelijkheid, kan ik de veiligheid garanderen, en zo gaan mijn gedachten. Ik ga eerst eens contact maken met de ouders, en hoe doe ik dat, afstemmen vanaf grasveld naar balkons. Hoe gaat met hun, hoe managen ze dit, ik ken twee alleenstaande  moeders die beide 4 kinderen hebben en zelf werken voor de kost. In vitale beroepen..  Als je op een bezinestation werkt; vergis je niet, in wat de vitale beroepen zijn.

How on earth are they doing?

We gaan het zien.

Wordt vervolgd (ik zal hier verslag van gaan doen op dit blog).

Een reactie plaatsen