Blog

Sociaal beleid in Renkum anno ’96

Ik eindigde gisteren met de constatering dat ik de geschiedenis maar liever moet laten voor wat het is.
Dat zal toch niet gaan. Zegt de schrijver in mij. Het verhaal is nog niet klaar, over hoe het de gemeentelijke overheid vergaan is met sociaal beleid de afgelopen 25 jaar.

Het is puzzelen voor mij, welk puzzelstukje op welk moment. Dat kan ik niet van tevoren bedenken; het verrast mij zelf ook hoe dit verhaal zich ontspint. Dit is ook een bottom-up proces. Het is onvoorspelbaar. Als mijn werkwijze top-down zou zijn, had ik van te voren precies de weg en de onderwerpen uitgestippeld. We gaan van a naar b naar c enzovoorts naar z. Rechtlijnig zonder verrassingen. Vooral in beheersing en controle.

Ik ben hier de schrijver en mijn primaire proces is: “ik schrijf over zelforgansatie en empowerment”.  I practice what I preach; de manier waarop ik schrijf is bottom-up. Dat houdt in dat ik  steeds ruimte maak om te kijken naar wat zich aandient. Dat kun je van te voren niet bedenken, dat kun je niet ‘sturen’. Het doel is helder, maar de weg er naartoe gaat in interactie.  Je stemt steeds opnieuw af, welke nieuwe stappen er gezet gaan worden, wat de next move is. Dat is de essentie van bottom-up werken. Er is een constante en levendige  interactie met de omgeving.

Wat dan nu opkomt, naar boven komt als een urgentie om op in te zoomen, zijn deze regels uit een krantenartikel in de Gelderlander in 1996. (zie ook blog van 2 februari).

Hieperdepiep hoera voor sociale vernieuwing, wordt er geconstateerd, maar ‘de bestuurlijke vernieuwing is niet helemaal uit de verf gekomen.’  Dat is bepaald een understatement, weten we met de wijsheid van nu.

De gemeente Renkum  heeft begin jaren ’90, net als iedere andere gemeente in Nederland, deze doelstellingen:
-voorkomen dat mensen aan de zijlijn belanden
-het aanpakken van verloedering in wijken
-het bevorderen van eigen verantwoordelijkheid van inwoners
-contacten met gemeente bevorderen

Opeens is het niet meer zo moeilijk, om te snappen waarom mensen die dit verhaal nu voor de derde keer horen, ontmoedigd raken (burger, ambtenaar..)

(wordt vervolgd)

 

 

 

 

Een reactie plaatsen