Blog

We hebben het allemaal al eens gezien

“Volgens mij zit er veel meer in deze buurt dat er nu uitkomt”, zei de schone-buurt-coach tegen mij toen hij in juni 2017 op mijn deur klopte. Hij bedoelde de 7 flats aan de Richtersweg in Doorwerth. Hij was op dat moment bijna een jaar bezig om de nieuwe manier van afvalscheiden in Renkum te introduceren en te begeleiden. In de meeste buurten verliep dat prima, maar op de Richtersweg wilde het niet echt lukken en bovendien waren er ook andere problemen rondom vervuiling. “Zou je vanuit Boontjesdoppen-empowerment niet willen proberen om bewoners in beweging te krijgen. Dat ze de handen in elkaar gaan slaan om de problemen op gebied van vervuiling aan te pakken. Waar nodig ondersteund door gemeente en woningcorporatie?”

En zo kwam het dat de schone-buurt-coach en ik op een mooie zomeravond bij zo’n 2o adressen aanbelden, bij bewoners die hij al kende. Om ze te vragen of ze bereid waren om eens bij elkaar te komen voor een eerste bijeenkomst. Dit bleken vrijwel allemaal mensen te zijn die al heel lang in deze buurt wonen, sommigen zelfs vanaf het begin in de jaren ’60.

De teneur op deze bijeenkomst was vooral: “Leuk dat je moeite wilt doen, maar wij geloven niet dat het nog wat kan worden met deze buurt. Vroeger was het leuk, toen kenden we elkaar, nu weet ik niet eens wie er naast me woont. Je groet elkaar ook niet meer op straat”. Er was vooral veel scepsis naar gemeente, en zelfs woede naar de woningcorporatie. Er kwamen verhalen van niet gezien en niet gehoord worden, en kijk eens wat een verloedering, en hoezo moeten we dat zelf oplossen?

Er waren een paar mensen die bereid waren om de handschoen op te pakken. Een daarvan was Aaf Olivier. Zij stak haar ongenoegen trouwens ook niet onder stoelen of banken. “Ik heb het allemaal al eens gezien en meegemaakt”, zei ze, “en ik heb nul vertrouwen in gemeente en woningcorporatie.

Nu is het ruim anderhalf jaar later. Op deze site is te lezen welke resultaten we ondertussen behaald hebben. Vooral dankzij de inzet van een (nog te kleine) groep bewoners. Onze uitdaging voor 2019 is het draagvlak veel groter te maken, en dat vooral door noaberschap op allerlei manieren leven in te blazen. Dat is namelijk de motor voor alles. Mensen die elkaar kennen, elkaar durven aanspreken, zich bij elkaar en de buurt betrokken voelen.

Terug naar Aaf Olivier.  In een project als dit moet je over een lange adem beschikken. Je kunt niet zomaar een buurt binnen banjeren en gaan duwen en trekken aan mensen om ze in beweging te krijgen. Daar is tijd voor nodig, het vertrouwen moet groeien en dat kan alleen door zelf een relatie aan te gaan met de bewoners. Ze laten ervaren dat je betrokkenheid echt is. En wat cruciaal is dat er in aanvang een aantal bewoners zijn, die er voor willen gaan en waar je op kunt bouwen. Zo’n vrouw is Aaf Olivier.

Op dit moment zijn we bezig met een buurtkrant te maken, waar alles in komt te staan over de teams die er nu zijn, hoe alles verlopen is tot nu toe, maar vooral ook: wat de plannen zijn.  Een krant is dan de beste manier om deze informatie te verspreiden.

We zijn een redactie aan het vormen, want het moet natuurlijk ook een leuke krant worden. Als het topzwaar is van de informatie, schiet het z’n doel voorbij. Zo kwam het, dat Aaf vorige week opeens tevoorschijn kwam met een mapje, met krantenartikelen van 22 jaar geleden.

Alsof het gewoonste zaak van de wereld was, schoof ze me het mapje toe. Er zaten ook een paar buurtkranten in uit 1996.  Ik was verbijsterd toen ik dit zag. “We hebben het allemaal al eens gezien en meegemaakt”, dacht ik meteen. Nu snap ik waar dat vandaan komt..

(Meest links: Aaf)

Wordt vervolgd

Plaats een reactie